Os
mataron a todos !! Chelo a guerrilleira
Natural
de Soulecín, na bisbarra do Barco de Valdeorras, Ourense, onde naceu
no ano 1919, no seo dunha familia acomodada, pois o paio fixera
fortuna en Cuba.
Tralo
golpe militar, no ano 1937, dos dos seus irmáns, que foran chamados
á filas polo exército sublevado, foxen ao monte para integrarse na
guerrilla.
Dous
anos despois, un grupo de lexionarios entra no pobo e mata aos pais
de Chelo Rodríguez, para que servise de escarmento aos seus veciños.
Coa súa irmá, súmase á guerrilla.(tiña
17 anos, e a súa mentalidade de esquerdas nacera das manifestacións
da República).
Actuaron
como axentes do Servicio de Información Republican (SIR), como
enlaces coa guerrilla.
Antonia
e Chelo estuviron encarceadas nos cárceres do Barco, Ponferrada, e
León. Ól comprobar que a súas vidas estaban en perigro, fuyeron ó
monte, da Serra do Eixo(Valdeorras), donde atopábase o campamento
base dos guerrilleiros, cando
as forzas franquistas descubrirono. Antonia e Chelo Rodríguez
ocultaronse nas casas de apoio de Ourense e O Bierzo
.
Logrou
escapar en 1949 a Francia.
Moncho
Reboiras
Naceu
na aldea de Imo, no concello de Dodro,
fixo o bacharelato enTeis namentres axudaba no Bar
Noia da
súa familia. Durante un breve período de tempo, traballou na
construción e comezou a achegarse ao nacionalismo galego
Matriculouse
na Escola Técnica de Enxeñaria Industrial de Vigo.
Reboiras
desempeñou un papel activo nas reivindicacións dos estudantes
naqueles anos.
Foi
un dos fundadores da revista Des...tornillo
e
formou parte do grupo cultural O
Castro.
En 1969 ingresou como militante naPG.
Rematada
a carreira, a Escola concedeulle unha bolsa para facer un traballo de
especialización nos estaleiros Barreras. En 1972, tivo lugar a
"Folga de Setembro" onde Reboiras acada un papel importante
como organizador.
Perdida
a bolsa de estudos por esta razón, dedícase á loita política.
Nos
anos 1973 e 1974 foi un dos organizadores dos grupos sindicais
conformou
en pouco tempo a Intersindical galega, predecesora da actual (CIG).
Reboiras
foi tamén, membro do Comité Central e do Comité Executivo da UPG,
de
inspiración marxista-leninista.
Participou,
nun grupo dedicado a dotar o partido de infraestruturas loxísticas,
que incluía unha fronte armada que loitase contra a ditadura.
Creouse
un comando composto por un reducido número de persoas do que se fixo
cargo Reboiras o 23 de febreiro de 1974.
O
escaso armamento do que dispuñan procedía do grupo portugués Luar
e adestraban no sur da provincia de Pontevedra.
A
primeira acción foi un atraco a un banco en Escairón.
Tras
ser identificado pola Garda Civil, permaneceu oculto por un tempo.
Un
día que se dirixía a Ferrol, onde se estaba a organizar a UPG, a
Brigada Pólitico Social
(BPS)
estabeleceu na noite do 11 de agosto de 1975 un control no barrio de
Canido.
Ás
2 da mañá numerosos efectivos da BPS, acompañados de máis de 300
axentes da Policía Armada acordoaron o edificio onde se atopaba
organizando un próximo ataque armado con dous militantes máis, que
grazas á intervención de Reboiras –o único que estaba
armado–lograron fuxir.
Ao
cabo de dúas horas a policía deu alcance a Reboiras no portal do
número 27 da rúa da Terra (onde se lle fai todos os anos unha
homenaxe), e disparáronlle varios tiros.
A
partir dese momento desátase un amplo operativo en toda Galicia que
remata coa detención de varios militantes nacionalistas e o exilio a
Portugal dun gran número de membros da UPG.
Miña
nai contoume, que cando pasou isto, ela que era uha mociña, estaba
en Cobas, e a aldea enchouse de gardas civís e policias. Había
fogatas por moitos sitos xa que a xente tiña medo e queimaban
todolos libros escritos en galego.
Non
se falaba doutra cousa, pero baixiño, con moito medo. Un deses días
miña nai viña para Ferrol con seu futuro cuñao que tiña un coche,
un seiscentos, con matrícula de Navarra e pola recta da saida de
Cobas viron moitos gardas civís que lles mandaban parar,pensaron que
era polo vello que estaba, pero depronto metéronlles polas
ventanillas de diante duas metralletas,o susto que levaron non foi
normal, creo que ainda agora cando o conta, asústase,mandáronlles
baixar e valeiraron todo o coche, pensaron que eran etarras. (todo
por unha matrícula de Navarra)
Fillaros
si había vixilancia.
